මට lectures තිබුණ දවසක් ඒ. බස් එකෙන් බැහැලා අපේ ගෙදරට එන්න ටික වෙලාවක් යනවා.
දැං ඉතිං මම බස් එකෙන් බැහැලා කුඩෙත් ඉහලගෙන බාගෙට තෙමි තෙමී එනවා. හිතන්නකො ඒ වෙලාවෙ අවට කොහොම ඇතිද කියලා. පාරෙ කවුරුවත් ඇත්තෙත් නෑ, බාගෙට කළුවර එහෙන් වැස්ස. හම්මේ දිවිය ලෝකෙ වගේ.
මාත් ඉතිං නැළවි නැළවි එනවා ඉබ්බෙක් වගේ.
අනේ.... ආයෙම ඒ වගේ දවසක් එනවා නම් *-* . හොඳම දේ තමා මං තනියමයි උන්නෙ. ඒක ගැන කියලා වැඩක් නෑ. ඒ තරමටම ශෝක්.
අනේ ගෙදර යන පාර තව දිග උනා නම්. කවදාවත් කිසිම කෙනෙක් දැන ගන්නෙ නෑ ඒක කොච්චර ශෝයි ද කියලා එහෙම අවස්තාවක් ලැබෙන කල්ම.
මාව බාගෙට තෙමිලා ඒ වෙද්දි. ඇඟ සිදුරු කරගෙන යන තරමට සීතල යිත් එක්ක. ඒත් ඒ අඳුරු සීතලේ උණුහුහුමක් හොයාගෙන යනවා වෙනුවට හිතෙන්නෙම, දැනෙන්නෙම තවත් ටිකක් ඒ සීතලටම ගුළි වෙන්න.
හරියට බේබද්දෙක් බොන්න හොයනවා වගේ. *_*
No comments:
Post a Comment