එදවස, ස්ත්රියක් විවාහ වූ වෙලේ, මනාලයාගේ පවුලේ ප්රධාන කාර්යය වූයේ ඇගේ දෙපා පරීක්ශා කිරීමය. විශාල පා, එනම් සාමාන්ය පා පා යනු මනාලයාගෙ පවුලේ උදවියට අපකීර්තිය ගෙන දෙන්නක් සේ සැලකුනි. නැන්දම්මා මනාලියගේ දිගු සායෙහි වාටිය ඔසොවා බලා, දෙපා අඟල් තුන හතරකට වඩා දික් වූයේ නම්, පිළිකුල මුසු ඉරියව්වක් පාමින් මනාලිය වෙතින් ඉවත්ව, ඇය දෙස විවෙචනාත්මකව බලා සිටින් අමුත්තන් වෙත අවඥා සහගත පිලිකුම මුනු මුනු ගා ප්රකාශ කරමින් ආඩම්බරයෙන් යුතුව පිය මනිනු ඇත.
දෙපා වෙලීමේ අභ්යාසය මුඉන්ම හඳුන්වා දෙන ලද්දේ අවුරුදු දහසකට පෙර අදිරාජ්යකුගේ අන්තඃපුර ස්ත්රියක් විසිනි. කැහටු පා සහිත ස්ත්රීන් නොණ්ඩි ගසමින් ඇවිදිනවා දැකීම ශෘංගාරාත්මක යයි සැලකුණා පමණක් නොව, විසිතුරු මැස්මෙන් අලංකෘත පාවහන් තුළ නිතර සැඟවුනු වෙළන ලද දෙපා පොලඹවනසුලු විය. ස්ත්රීහු වැඩිහිටි බවට පත් වූවාට පසුවද පා වෙලුම් පටි ඉවත ඩැමීමට අස්මත් වන්නේ වුන්ගේ පා නැවත වැඩීමට ඉඩ ඇති හෙයිනි. වෙලුම් පටි තාවකාලිකව බුරුල් කරනුයේ සැහල්ලු පතුල් පාවහන් පලඳින රාත්රී කාලයේදී පමණි. සාමාන්යයෙන් කුණු වූ මස් සහිත, වෙළුම් පටි ඉවත් කල විට දුගඳ හමන, නිරුවත් පා පිරිමින් දකිනුයේ කලතුරකිනි.
වන හංසියෝ - යූන්ග් චෑන්ග්
